خشک کردن حلال های آلی
(Drying organic solvents)
خشک کردن حلالهای آلی یک فرآیند ضروری در صنایع مختلف از جمله آزمایشگاههای دارویی، شیمیایی و تحقیقاتی است. حلالهای آلی معمولاً در این صنایع برای اهداف مختلفی مانند استخراج، سنتز و خالصسازی ترکیبات استفاده میشوند. با این حال، این حلال ها اغلب حاوی ناخالصی، رطوبت و سایر آلاینده ها هستند که می توانند بر کیفیت و کارایی فرآیندها تأثیر بگذارند.
فرآیند خشک کردن شامل حذف رطوبت و ناخالصی ها از حلال های آلی برای دستیابی به سطح بالایی از خلوص و اطمینان از عملکرد مناسب آنها است. این کار با استفاده از عوامل خشک کننده یا خشک کننده ها، که موادی هستند که قادر به جذب یا جذب آب و سایر ناخالصی های موجود در حلال ها هستند، انجام می شود.
روشهای مختلفی برای خشک کردن حلالهای آلی وجود دارد، اما یکی از متداولترین روشها استفاده از مواد خشککننده است. این عوامل را می توان به دو دسته خشک کننده های فیزیکی(Physical drying agents) و خشک کننده های شیمیایی (Chemical drying agents) طبقه بندی کرد.
عوامل خشک کننده فیزیکی موادی هستند که به طور فیزیکی آب و سایر ناخالصی ها را از طریق جذب سطحی یا عمل مویرگی جذب می کنند. برخی از عوامل خشک کننده فیزیکی رایج عبارتند از:
- سیلیکاژل
- آلومینا فعال
- غربال های مولکولی
- کلرید کلسیم.
این عوامل دارای سطح و تخلخل بالایی هستند که به آنها اجازه می دهد تا به طور موثر رطوبت حلال ها را به دام بیندازند و از بین ببرند.
از طرف دیگر، عوامل خشک کننده شیمیایی با آب واکنش شیمیایی می دهند و ترکیب جدیدی را تشکیل می دهند که با حلال اختلاط ناپذیر است. این واکنش به طور موثر آب را از حلال حذف می کند. عوامل خشک کننده شیمیایی رایج عبارتند از
- اکسید کلسیم،
- سولفات منیزیم
- سولفات سدیم.
